viernes, 21 de octubre de 2011

LA LASTRA

-Y, ¿qué me tien ustés que desís de la desaparisión d’esos dos angelitos que’staban con su padre’n er parque?
-Que tós l’humanos, paisano, tenemos dentro’scondío un bicho mu malo.
-A servidora, Curro, no la incluya usted. Yo soy incapaz de hacerle daño a nadie; menos, a dos criaturitas indefensas, como ese monstruo, que dicen es su padre, por lo que haya hecho con sus niños.
-Yo, me sobrecojo na más pensaslo, Rafalita. Y me cuesta creslo. Cómo v’a sés, tenés un plan tan macabro, utilisando a unos pequeños, p’hasesle daño a su madre. Tal ves, to se que’n un susto, por más que tantos días ya…
-To tie que vés, paisano, con la vía modesna. Jeso de que las mujeres tengan trabajos como los maríos, provoca mucho’ncontronasos en er matrimonio.
-No me sarg’usté, ahora, con jesas, Curro. Acaso, ¿hombres y mujeres no van a tenés igualdá, pa podés desidís? Er puto machismo que’siste. Menos más que no tengo hijas.
-Mi’osté, que la convivensia con los compañeros de trabajo las tie más tiempo que con er marío, y jeso siempre traerá’venates selosos en más d’un conyuge.
-L’único que trae avenates, es la imposisión testiculás de los casurros que las mujeres d’ahora no aguantan. Y jasen mu bien en salís repondonas a tanto garrulo serrís, como será’r padre de los niños si jeso’s verdá.
-Pos, tendremos pa rato, paisano, con la dichosa violensia de género.
-La sosiedá tie que reassionás, poniendo más medios económicos en la educasión, pa’vitás más desastres, teniendo en cuenta que na más que’n Andalusía, se denunsian diariamente más de setenta y sinco amenasas machistas.
-¿Dineros? Pos no sé de dónde v’a salís, pae. Er propio Botín, tan complasiente con Setapé, no’stá por reisles la disposisiones normativas que’studian ponés a los Bancos.
-Claro, Curro. Lo que desíamos la semana pasá. Los Bancos, y los que tien la pasta, no quien sabés na de na. Y, en este caso no’s Sapatero, sino los responsables bancarios europeos.
-Pos, sean los que sean, paisano, si los Bancos no ven negosio, ¿quién mos v’a dás los créditos que se nesesitan p’astivás la’conomía?
-E l’Estao, Curro. De los presupuestos, librando fondos. En ves de dedicaslos a otros fines.
-¡Si pa los presupuestos tampoco llegan dineros!, paisano. No sé cómo. Ya me dij’osté, que ni la política’graria uropea mos v’a seguís susvensionando.
-Con una política fiscá estrecha sobre los que más sacaron der bum especulativo, y aún pretenden seguís sacando, Curro. Porque’n estos momentos, l’autoridades europeas están sobre la pista de varias empresas der sestós finansiero, que’stán cometiendo delitos a cuenta der euríbos.
-Uf, jeso ya me lo contar’osté. Der comunicao d’Eta, jes de lo que me quieo’nterás.
-Usté ya sabe que la banda lleva tiempo marcá mu de serca por l’autoridá, con l’ayuda de Fransia. Y como’n er país vasco, muchos votaron en las munisipales a nasionalistas que dijeron que s’enfrentarían a los terroristas, éstos ya no tien cobijo.
-Y, a jesa gentusa, paisano, quién los pue creés.
-Curro, jeso’s un melón por abrís. Lo sierto’s que’sos delicuentes sin respaldo, y además, con los suyos, camuflaos de políticos, que tampoco l’ayudan.
-Vale, pero’speremos que no mos saquen de la cárses a lo’sesinos.
-Los gobesnantes y la oposición, a la presente, n’han sedío un ápise, Curro.

-Veremos. Pos, los crímenes de casi medio siglo, no se puen metés debajo d’un’alfombra con er pie... Mientra yo, con mi chicuela d’aguardiente de mostro pueblo, paisano.

viernes, 14 de octubre de 2011

LA LASTRA

-Ya era hora de que a esta tierra de garbanzos, le saliese una cosa bien. Por lo menos en cuanto a la comercialización del aceite.
-Ay, Rafalita. Pero Bruselas, no pue sés tan sicatera, queriendo conformás con una mano, atendiendo a l’olivareros, y con la otra abandonás a los demás agricurtores.
-Paisano; si, pos lo pronto, er aseite se pue’rmasenás y esperás a vendeslo, sosteniendo los presios, ya podemos dasnos con un canto’n los dientes. Vamos, digo yo.
-Curro, si’stá mu bien la reflesión. Pero, c’a un sestós agricola l’haya jecho justisia, no quie desís c’a l’ostros tengamos c’orvidaslos.
-Osté verá, yo jase mucho que l’asuntos der campo no los domino. Pero si a l’andaluses, l’echan una manita como’sta en er olivás, mos vasmos a escapás bien.
-Pero jeso son migajas, pae, que se quean dispersas si nos sustraen otras a las que tenemos derecho, en consonansia con la política económica de la Comisión Europea, a la fecha.
-A mí, paisano, se m’escapa to’n cuanto se m’aparese jeso de la política, por mu’conómica que sea, sipote. Es, como sim’hablaran de tejesmanejes.
-Usté, ya tenía que sabés, sin tantos remilgos, d’eso. Si España vio bueno en su momento pertenesés a l’Unión, era pa formás parte d’un mercao común -¿no le suena?-, que nos venía mu bien, como a los demás sosios, pa vendés nuestras produsiones.
-Pos, entonses, ¿Qué’s lo c’ha pasao?
-Curro, si me promete usté no’stás siempre mascando cuando l’hablo de las desisiones políticas, yo, con mís amores se lo’splico, pae.
-A mí, paisano, osté siempre m’ilustra, así que dígame sin rodeos qué pasa en Uropa.
-Mir’usté: lo primero, que tie unos ministros que n’han sío elegíos en las urnas. Y por ello, las determinasiones que toman, nos paesen a tós arbitrarias, y lejos de nuestras nesesidades.
-Me pregunto que, ¿a qué’speran los políticos pa convocás elessiones uropeas?
-Pos que le resbala’r tema, y como’r movimientos de capitales se resorvió en su momento, lo demás que’spere.
-Totás, que lo de las ayuda’r campo, no conforma'r personás.
-A países como’r nuestro, y a los andaluses menos, ni por asomo. Pos, así, la llamada Política Agraria Común, a nosotros nos l’han dejao en un símbolo.
-Paisano, ¿y qué’s lo que pretenden?
-No lo sé. Pos, si ar menos intentasen ponés orden en la produsión, atendiendo las recomendasiones de la FAO, yo’staría pos la labós.
-La FAO, paisano, ¿es la organisasión mundiás de los alimento, no?
-Sí, pae. Que por sierto, el prósimo domingo 16 se selebrará’r Día Mundiás de los Alimentos, pa consiensiás de lo lejos que la humanidá’stá de mostráse sivilisá.
-Hombre, paisano. Hemos avansao mucho.
-En argunas cosas, Curro. O, acaso, ¿con la cantidá d’alimentos que despisfarramos, es permisible que, hoy por hoy, se’stén muriendo’n er mundo, diariamente, cuarenta mís personas?
-Me costa trabajo, paisano, asumís una cosa tan terrible.
-Pos supuesto, Curro. Y mientras, los direstivos de las Cajas y Bancos, se llevan er dinero de tós en sacos.
-¡Lo que desíamos la semana pasá! Y er gobiesno en er limbo.
-Ya paese que’r gobiesno ha tomao cartas en er asunto, avergonsaos por ta’scándalo.

-No, si Setapé, paisano, antes d’irse, tie tarea… Yo, osté sabe, mientras, con mi chicuela d‘aguardiente de mostro pueblo.

viernes, 7 de octubre de 2011

LA LASTRA

-¿Cómo’s posible, paisano, que’sté sirculando por tós los medios de comunicasión, que’ste verano ha sío’r mejós pa’r turismo, y los paraos ca ves van a más?
-S’ha hecho’sté la pregunta der millón, Curro.
-¿Jeso, qué quie desís, que n’hay respuesta? No pue sés. Pos, en sestiembre’r número de paraos se pasa de castaño’scuro.
-Claro que l’hay. O’s que somos tontos, sipote. Lo que pasa, Curro, es que’stamos rodeaos de tramposos, que’scabullen cumplís con toas sus obligasiones empresariales.
-Me lo ti’osté que aclarás, paisano. O, mienten los informativos, o ¿qué pasa, pae?
-Aquí, Curro, quien miente son los benefisiarios direstos d’este bien comerciás que tós propisiamos. Usté, piense.
-Pos, no sé qué desísl’osté. ¿La’mpresas de trasportes?
-Por ejemplo. Si con er verano jéstas tien más clientes, nesesitarán más personás. Lo que’n su momento debió repercutís en la creasión de nuevos empleos. Pos, ahí’stán los datos.
-¿No se crearon?
-No se crearon los correspondientes, o no se declararon. Y ahora’nsima aparesen más bajas de gente astiva de los que correspondería.
-Es que tós los c’ahora se quedan sin trabajo, serán d’otros sestores.
-Por supuesto. Porque cuando’r turismo comparese, su presensia no sólo favorese a un sestós, Curro. Son muchos más los que’n su momento debieron demandar mano d’obra de los paraos d’entonses.
-Ya’ntiendo. Totás, ¿qué l’únic’astividá económica pa que’ntre dinero, según osté, no ayuda’r empleo?
-Pos, lo que disen la’stadísticas, es jasí, Curro.
-Será cosa’ntonses, de que’spabilen l’autoridades, paisano. Er gobiesno, er primero.
-Y lo’mpresarios, Curro. Los der transporte, y los demás que tien negosios que nesesitan gente, y las emplean sin daslas d’arta, y sin cotisás por ellos.
-Yo no lo’ntiendo, pero si osté lo dise, argo tendrán que jasés. Como’n er caso de las indesnisasiones millonarias a los direstivos de la caja d’ahorros gallega, y las comisiones fraudulentas de la valensiana.
-En ésto, ya tenía c’habés tomao carta’r gobesnadós der Banco d’España, en ves de tanto controlás a los Bancos por dar créditos, y tanto aconseja’r gobiesno decretos pa redusís los salarios de las clases sosiales menos cualificás.
-Osté ya sabe que la’mpresas lo’stán pasando mu más.
-Con tanto pesimismo en er ambiente, qué puede’sperás usté. Menos lo’speculadores, acuérdes’usté der de la Bebesé, to dios. ¿Quién va consumís estando parao?
-A vés si pasan ya la’lessiones, paisano, y er gobiesno que’ntre toma medidas pa que’sto s’arregle.
-Sí, pos, ar finás Setapé, l’único que nos v’a dejás antes d’irse, v’a sés un arsenás de siensia fissión en la Base de Rota.
-Pae, jéso no será malo pa mosotros. Jestás prevenío contra’r fanatismo musurmán, no’stará de más. Y argún dinero’ntrará en la sona.
-Curro, jéso, sólo v’a sés bueno pa la industria’rmamentista, que nos va sacás los pocos cuartos que nos quean. En ves d’invertís en la’mpresas d’aquí.
-Las d’aquí, también sacarán tajá, digo yo, si tien c‘arbergás a más barcos y más gente.
-Er pan pa hoy, y er hambre pa mañana, Curro.

-Pos lo pronto: er pan de hoy cuanto antes, que ya’stá tardando, paisano. Mientras, osté sabe, yo con mi chicuela d’aguardiente de mostro pueblo.

viernes, 30 de septiembre de 2011

LA LASTRA

-Jeste’r cuento de nunca’cabás, paisano. Hora, en er yuntamiento de Ronda la corrussión campando a su aire. ¿Osté cre, c’abrá’rguien que ponga fin a esto, metiend’a tós en la cárses?
-Si, que sepamos, Curro, ni siquiera devuerven lo que se llevan. Y si entra’n ella: son dos días, y luego a seguís mangoneando, pa que haya más que trincás.
-Y, entonses, me digo yo: ¿Pa qué’stá la justisia?
-Jeso nos preguntamos más d’uno, cuando, incluso, vemos a’stos corrustos jasta en la tele, jasiéndonos tragás sapos, intentando que nos creamos la’splicasiones que dan.
-Y con el resto de políticos mirando p’otro lao, paisano. In dispués, querrán que simpatisemos por ellos.
-Curro, también es verdá que’se no es er caso de tós. Entre los sosialistas, no. Pos de momento’r partido los ha suspendío de militansia, com’a otros que les presedieron. Cosa que, recuerdelo’sté, no ha susedío con gente der Pepé’n otros laos.
-Bueno, yo, paisano, ni siquíea sé de qué partío son jéstos. Pero, si sé que mos cuestan muchos dineros tós, unos y otros, puesto que no mos degüerven lo c’han sisao. Y, coleando entoavía los ERES, porque’n la Junta’ndalusa no le d’an a la güesa los papeles que le píe.
-Jeso’spedientes, Curro, ya’stán en su despacho. Y a los rondeños, parese sés, la justisia ha llegao a tiempo d‘impedís que’r fraude vay’a más.
-Peremos. Pos, me se d’a mí que se lamen las jerías junos a otros. Y las cosas ca ve’stán peós. Si no qué me dis’osté d’Obama acusando a Uropa de no jasés na p’atajás la crise.
-En l’Unión, Curro, no jay mucha unión. Y, los mandamases, los alemanes y los franseses. Sobretó, los alemanes, a los que le vie bien una monea débil, p’así vendés mejós lo que produsen.
-Y, ¡mosotros y er resto, peós! Pos, jasí, no sólo caerá’r euro, si no l’Unión.
-No. Yo no lo veo tan grave, pos, aun c’haya quien l’interese que’n Europa las cosas no vayan bien, con la crisis, es d’esperás que reassionemos y arguna mente brillante tome cartas en er asunto.
-Pos ya’s tarde, si no se pone’n marcha pronto, paisano. Y empiesan por reajustás los suerdos. Los primeros los políticos. Y de los banqueros ni le digo.
-Y ahí, Curro, topamos con l’iglesia. Así tendremos, de cuando en cuando, a un cantamañanas como jese de la Bebesé, er tás Rastani, asustando’r personás.
-Y flaco favós a l’inversores desentes. Que no tós quien arruinás a naide. Pos, con jestos es como se mueve la’conomía y er comersio que lo’mpresarios mueven.
-Presisamente. Pero, los que manejan los jilos de la crisis jan descubierto c’asustando, puen acabás con er pogreso sosiás impunemente, p’así ellos seguís engordando sin más pudós sus insultantes benefisios.
-Sipote, paisano, qué complicao mos lo’stán poniendo. M’hijos ca ves lo tien más difisis, pa mantenés a tós lo’mpleaos en er tallés.
-Me lo supongo, Curro. Pos, ar finás, los metales presiosos son la mejós inversión pa’speculás. D’ahí que’r oro jesté por las nubes.
-Padremío, pero’n bruto. Manofasturao ya nadie mos compra; o los menos, y en to caso si somos competitivos.
-Y ya’stamos, entonses, pensando’n rebajá’r salario de los currelantes.

-Pos, com’osté no teng’otra fórmula…, yo no. La semana que viene ya me dir’argo de Bruselas y er aseite d’oliva. Mientras, paisano: con mi chicuela de Rute; y que Dios nos coja confesados. Esto, en castellano de Valladolid, va por Artur Mas y ciertos catalanes.

viernes, 23 de septiembre de 2011

LA LASTRA

-Curro, si aquí, Rafalita, no m’hubiese ya dao notisias d’usté, estaría pensando c’argo le pasaba pa venís tan tarde.
-¡Sipote! Paisano, no me s’intranquilise, y dígame: este verano, ¿los boquerones no l’han dejao veníse antes?
-Curro. Como tós l’años. Mientras los niños no tién que ís pa’r colegio. Y si están allí, yo me queo. Luego, me voy p’ar pueblo c’hay mucho que jasés, usté sabe.
-Y qué, entonces to bien ¿no?
-To lo bien que se pué’stá, con lo que tenemo’nsima.
-Tamos. Pos, lo que’s er Setapé, no sale de la Moncloa ni con l’alarma de c’hay fuego.
-¿No caerá usté en la simplesa, d’otros, eschándole a és la curpa de tó?
-Paisano, pa sés jonrao, le dir’osté, c’ha jecho to lo posible pa que’r Rajoy le quite’r sillón. Y es mu gordo to lo que le pasa, pos, jeso mismo mos pas’a tós, ¿como pa no tenénlo en considerasión?
-Un político con sensibilidá, Curro, ar c’unos cuantos errores le v’arruinás lo mucho bueno que su gobiésno ha jecho’n España. Na más. Y to, por la debacle’conómica mundial provocá por tanto delicuente de cuello blanco.
-Pero, poniendo és de su parte, paisano.
-Poniendo de su parte pa bien der país. O’s c’ahora, to van a sés fracasos. Su pensión de jubilao, Curro, como la mía, nos l’ha mejorao. Ha implantao la ley de dependensia, c’a los mayores como nosotros, v’a protegés. Jeso, por apuntás argo que nos toca de serca.
-No, si to jeso’stá mu bien. Pero, a vés: ¡con dineros que no tenemos!, ¿o no?
-Curro, con er dinero que se recauda con lo’mpuestos. Lo que pasa’s que la’speculasión de los maníos mercaos, han provocao la crisis que’stamos acusando, y más que nadie los más necesitaos, como siempre.
-Y tós los que crean las riquesas, paisano: lo’mpresarios; no se l’orvide a osté, c’a jesos nadie los tién cuenta.
-A los genuínos, que yo sepa, siempre los ha tenío en cuenta Setapé. Otra cosa son los especulaores.
-Pos, si tenéslo’ncuenta es ponésle’r nuevo impuesto’r patrimonio, mejós que l’orvíe. Y los sindicalistas, ni le cuento.
-Si mesclamos las cosas, Curro, to lo veremos negro. Primero: er patrimonio que van a controlás, aquí, es er d’unos miles d’andaluses d’entre los más d’ocho millones que somos. Y, en cuanto a los sindicatos, usté n’orvíe que los trabajadores son los más perjudicaos de to la’scabechina económica que s’ha produsío.
-Pos, ya me dis’osté lo que s’ha’ncontrao los nuevos munisipes. Cómo van a pagás las nóminas de tós los empleaos, sin tenés un euro en l’arcas.
-Ahí, ti usté, la respuesta a los impuestos patrimoniales, si no pagan los que más tienen.
-Si. Pero me temo, paisano, que con jesos nuevos recaudos, no se v’a resorvés mucho.
-D’acuerdo. También, l’astividá económica s’irá recuperando; er turismo no nos vuerve la’spalda. Por sierto, con la colaborasión de los trabajadores, renunsiando a derechos que costaron sudós y lágrimas en otros tiempos.
-Jesos, ¿no serán los maestro’scuelas?
-Curro, es que’r Pepé en Madrí, menos a la’nseñansa privá, a tós le quié quitás los recursos que nesesitan. Y sep’usté que la’ducasión en cuarquiés país con aspirasiones pa mejorá’r mundo, es primordiás. Así que d’escatimás en formasión, nanai.

-Pos, lo que l’esper’a los que ganen las elessiones, como no hagan milagros… ¡Madre mía! Yo, osté sabe, con mi chicuela d’aguardiente de mostro pueblo, intentaré resistís.